You best Story

Morbi condimentum vestibulum dolor ac accumsant
Bronislawa

Bronislawa

Reklama: optymalizacja produkcji

Struktura niewytwarzająca jest to kompozycja komórek produkcyjnych o charakterze podstawowym i pomocniczym wraz spośród ich wewnętrznymi powiązaniami kooperacyjnymi występującymi w procesie fabrykacji.

Elementarną komórką produkcyjną istnieje stanowisko robocze, które jest często ujęte jako KP0. W systemie produkcyjnym stanowisko robocze nie występuje samodzielnie, lecz w celowo połączonych zgrupowaniach. Takie celowe łączenie stanowisk roboczych w większe jednostki nazywa się projektowaniem struktury produkcyjnej. Struktura produkcyjna wyniknie przez grupowanie stanowisk roboczych KP0 w cegle produkcyjne stopnia pierwszego KP1, które łączy się w komórki stopnia wtórego KP2 itd.

Jeżeli wyłonionym w ten sposób komórkom produkcyjnym przyporządkujemy samodzielne kierownictwo (administracje), to powstaną komórki produkcyjno-administracyjne (KPA), tudzież ich zestaw nazwiemy strukturą produkcyjno-administracyjną.

KP1 – siedziba, linia produkcyjna
KP2 – oddział wytwórczy
KP3 – wydział wytwórczy
KP4 – zakład wytwórczy
KP5 – firma

Przy projektowaniu budowie produkcyjnej elementarnym problemem istnieje znalezienie odpowiedzi na kolejne pytania:
1) Jak załatwić produkcję n detali, które należy spełnić w m akcjach na s obszernych stanowiskach roboczych?
2) W ilu zaś w których rodzinach rozmieścić s nastawień roboczych oraz kiedy te grupy wzajemnie powiązać?
3) Jaką przesiać specjalizację projektowanych komórek (technologiczną czy przedmiotową)?
4) Jak powiązać poszczególne fazy technologiczne procesu wytwarzającego?

Tworzenie struktury produkcyjnej można tyczyć się jako kombinatoryczne łączenie podejść roboczych oraz komórek wyższych stopni, lub też kombinatoryczne grupowanie detali urządzanych do wykonania w ujawnionej komórce wytwarzającej.

W praktyce poczesnego są dwie tendencje tworzenia struktury produkcyjnej:
 tendencja technologiczna (specjalizacja technologiczna) – opierająca się na kanon technologicznego podobieństwa procedurze stosowanej na danych stanowiskach roboczych. Jest to połączenie stanowisk roboczych jednego wariantu i jednego typu, które sporządzają w ten sposób np. siedziba tokarek, wiertarek itp.
 tendencja przedmiotowa (specjalizacja przedmiotowa) – opierająca się na kryterium współpracy różnych stanowisk roboczych przy przeprowadzaniu określonego wyrobu lub orkiestrze wyrobów podobnych pod względem konstrukcyjno-technologicznym. W ciągłości takiego postępowania powstaje np. gniazdo tarcz, kół zębatych

Na przedmiotową branżę można zadecydować się, jeżeli wskaźnik sięgnięcia maszyn oraz urządzeń będzie wystarczająco wysoki.
Opcja gatunku branży struktury podlega od konkretnych warunków produkcyjnych. Jak kryterium wyboru wolno przyjąć współczynnik łącznych sumptów, a konkretnie jego minimalizację.
Z=Ko+Ktr+Kpt+Ktpz+Spm+Spr+Spow+Spl+Si
Ko – koszt bezpośredni obróbki
Ktr – nakłady na transport
Kpt – koszty profesyj w toku
Ktpz – koszty przezbrojeń
Spm – straty podyktowane przestojem obrabiarek
Spr - straty spowodowane przestojem robotników
Spow - straty spowodowane niepoprawnym wykorzystaniem powierzchni
Spl - straty spowodowane nadmiernym rozbudowaniem planowania
Si – inne straty